Auteur Martine Hafkamp,
Fintessa Vermogensbeheer
Nvidia is inmiddels het meest waardevolle beursgenoteerde bedrijf ter wereld, nu het Apple van de troon heeft gestoten
COLUMN
Auteur heeft privé geen positie; cliënten van Fintessa met een (gematigd) offensief profiel hebben het aandeel ArcelorMittal in portefeuille.
Ook de extreem hoge Europese energieprijzen – mede door de oorlog in Oekraïne – drukken zwaar op de sector. Lagere energieprijzen zouden niet alleen de staalindustrie helpen, maar ook tal van afnemers. Hoe de Europese Commissie dit wil aanpakken blijft echter vooralsnog onduidelijk.
Toch is bescherming van de staalindustrie cruciaal. Onderzoekers van de Universiteit van Mannheim berekenden dat de Duitse economie jaarlijks tot 50 miljard euro schade kan oplopen bij een wereldwijde staalschok. Bovendien vormt staal de basis van talloze andere industrieën, waaronder automotive en defensie. Voor een Europa dat zijn strategische autonomie wil versterken is een eigen, robuuste staalproductie dan ook essentieel.
Daar komt bij dat enorme investeringsgolven op komst zijn. Het ReArm-Europe-plan voorziet in 800 miljard euro aan defensie-investeringen, terwijl landen zoals Duitsland honderden miljarden willen steken in infrastructuur. De vraag naar staal kan hierdoor verder aantrekken, zeker nu het Europese verbruik – met 127 miljoen ton vorig jaar – nog altijd onder het niveau van het coronajaar 2020 ligt. En mocht de oorlog in Oekraïne ooit eindigen, dan zal de wederopbouw eveneens aanzienlijke hoeveelheden staal vergen.
Met een marktaandeel van ongeveer 30 procent staat ArcelorMittal in het centrum van al deze ontwikkelingen. De derdekwartaalcijfers vielen mee en de vooruitzichten voor volgend jaar zijn volgens de topman verbeterend. Na een koersstijging van meer dan 50 procent bedraagt de marktwaarde 29,5 miljard euro. Het bedrijf heeft 15 miljard euro schuld en 5,7 miljard euro aan liquiditeiten. Ondanks dat het vet al enigszins van de soep is, blijft ArcelorMittal een interessante toevoeging aan een offensief ingestelde portefeuille.
Toch verkeert de staalsector al langere tijd in zwaar weer. Wereldwijd kampt de industrie met forse overcapaciteit, waarbij China – goed voor meer dan de helft van de wereldwijde staalproductie – structureel goedkoop staal op buitenlandse markten dumpt. Europese producenten kunnen onmogelijk op prijs concurreren met dit aanbod. De gevolgen zijn zichtbaar: in het afgelopen decennium verdwenen er in Europa zo’n 270.000 banen, vergelijkbaar met het verlies van vijf grote staalfabrieken. En zelfs met deze inkrimping draaien de overgebleven fabrieken gemiddeld maar op 65 procent van hun capaciteit, een niveau dat economisch simpelweg onhoudbaar is.
Er lijkt voorzichtig licht aan het einde van de tunnel te verschijnen. De Europese Unie wil – in navolging van de Verenigde Staten – strengere importheffingen invoeren op staal. Het plan, dat nog door het Europees Parlement en de lidstaten moet worden goedgekeurd, beperkt de tariefvrije invoer tot 18,3 miljoen ton per jaar: een daling van 47 procent ten opzichte van het huidige quotum. Alles daarboven wordt belast met een heffing van 50 procent, een verdubbeling van het huidige tarief. Bovendien wil de Europese Commissie de invoer per kwartaal laten meten zonder dat ongebruikte quota kunnen worden doorgeschoven. Importeurs moeten ook aantonen waar het staal daadwerkelijk gesmolten is, om te voorkomen dat Chinees staal via omwegen toch goedkoop de EU binnenkomt.
Als deze regels worden goedgekeurd, gaan ze naar verwachting halverwege 2026 in, al wordt er gelobbyd voor een versnelde invoering. Volgens CEO Lakshmi Mittal zou de capaciteitsbenutting dan kunnen stijgen naar 80 à 85 procent, wat de winstgevendheid en investeringsbereidheid van ArcelorMittal duidelijk zou verbeteren.Dat is nodig, want eerdere verduurzamingsprojecten – waarbij in onder meer Bremen, Eisenhüttenstadt, Duinkerke en Gent met waterstof en elektriciteit geproduceerd zou gaan worden – zijn vorig jaar uitgesteld. Klanten bleken nauwelijks bereid meer te betalen voor koolstofarm staal, waardoor investeringen moeilijk rendabel te maken zijn. Zonder een Europese verplichting om de CO₂-intensiteit van eindproducten te verlagen, blijft de vraag te beperkt.
Daarnaast hoopt ArcelorMittal dat het Carbon Border Adjustment Mechanism wordt aangescherpt. Europese producenten betalen momenteel ongeveer 5 procent CO₂-belasting op traditioneel geproduceerd staal, oplopend tot zo’n 20 procent in 2034. In theorie zouden dezelfde regels moeten gelden voor ingevoerd staal, maar landen als China omzeilen dit door een kleine hoeveelheid groen’ staal te mengen met conventioneel geproduceerd staal. Een klassieke vorm van greenwashing.
ArcelorMittal is al jaren de grootste staalproducent van Europa en behoort ook in Noord- en Zuid-Amerika tot de belangrijkste spelers. Daarnaast heeft de onderneming via de joint venture AM/NS India een groeiende aanwezigheid in Azië. Dankzij de eigen mijnbouwtak kan ArcelorMittal ongeveer 59 procent van de benodigde ijzererts zelf produceren. Een groot deel daarvan – 57 procent van de in totaal 42,4 miljoen ton die het bedrijf afgelopen jaar won – komt uit Canada.
ArcelorMittal cruciaal voor toekomst Europa
Auteur heeft privé geen positie; cliënten van Fintessa met een (gematigd) offensief profiel hebben het aandeel ArcelorMittal in portefeuille.
COLUMN
Ook de extreem hoge Europese energieprijzen – mede door de oorlog in Oekraïne – drukken zwaar op de sector. Lagere energieprijzen zouden niet alleen de staalindustrie helpen, maar ook tal van afnemers. Hoe de Europese Commissie dit wil aanpakken blijft echter vooralsnog onduidelijk.
Toch is bescherming van de staalindustrie cruciaal. Onderzoekers van de Universiteit van Mannheim berekenden dat de Duitse economie jaarlijks tot 50 miljard euro schade kan oplopen bij een wereldwijde staalschok. Bovendien vormt staal de basis van talloze andere industrieën, waaronder automotive en defensie. Voor een Europa dat zijn strategische autonomie wil versterken is een eigen, robuuste staalproductie dan ook essentieel.
Daar komt bij dat enorme investeringsgolven op komst zijn. Het ReArm-Europe-plan voorziet in 800 miljard euro aan defensie-investeringen, terwijl landen zoals Duitsland honderden miljarden willen steken in infrastructuur. De vraag naar staal kan hierdoor verder aantrekken, zeker nu het Europese verbruik – met 127 miljoen ton vorig jaar – nog altijd onder het niveau van het coronajaar 2020 ligt. En mocht de oorlog in Oekraïne ooit eindigen, dan zal de wederopbouw eveneens aanzienlijke hoeveelheden staal vergen.
Met een marktaandeel van ongeveer 30 procent staat ArcelorMittal in het centrum van al deze ontwikkelingen. De derdekwartaalcijfers vielen mee en de vooruitzichten voor volgend jaar zijn volgens de topman verbeterend. Na een koersstijging van meer dan 50 procent bedraagt de marktwaarde 29,5 miljard euro. Het bedrijf heeft 15 miljard euro schuld en 5,7 miljard euro aan liquiditeiten. Ondanks dat het vet al enigszins van de soep is, blijft ArcelorMittal een interessante toevoeging aan een offensief ingestelde portefeuille.
Nvidia is inmiddels het meest waardevolle beursgenoteerde bedrijf ter wereld, nu het Apple van de troon heeft gestoten
Toch verkeert de staalsector al langere tijd in zwaar weer. Wereldwijd kampt de industrie met forse overcapaciteit, waarbij China – goed voor meer dan de helft van de wereldwijde staalproductie – structureel goedkoop staal op buitenlandse markten dumpt. Europese producenten kunnen onmogelijk op prijs concurreren met dit aanbod. De gevolgen zijn zichtbaar: in het afgelopen decennium verdwenen er in Europa zo’n 270.000 banen, vergelijkbaar met het verlies van vijf grote staalfabrieken. En zelfs met deze inkrimping draaien de overgebleven fabrieken gemiddeld maar op 65 procent van hun capaciteit, een niveau dat economisch simpelweg onhoudbaar is.
Er lijkt voorzichtig licht aan het einde van de tunnel te verschijnen. De Europese Unie wil – in navolging van de Verenigde Staten – strengere importheffingen invoeren op staal. Het plan, dat nog door het Europees Parlement en de lidstaten moet worden goedgekeurd, beperkt de tariefvrije invoer tot 18,3 miljoen ton per jaar: een daling van 47 procent ten opzichte van het huidige quotum. Alles daarboven wordt belast met een heffing van 50 procent, een verdubbeling van het huidige tarief. Bovendien wil de Europese Commissie de invoer per kwartaal laten meten zonder dat ongebruikte quota kunnen worden doorgeschoven. Importeurs moeten ook aantonen waar het staal daadwerkelijk gesmolten is, om te voorkomen dat Chinees staal via omwegen toch goedkoop de EU binnenkomt.
Als deze regels worden goedgekeurd, gaan ze naar verwachting halverwege 2026 in, al wordt er gelobbyd voor een versnelde invoering. Volgens CEO Lakshmi Mittal zou de capaciteitsbenutting dan kunnen stijgen naar 80 à 85 procent, wat de winstgevendheid en investeringsbereidheid van ArcelorMittal duidelijk zou verbeteren.Dat is nodig, want eerdere verduurzamingsprojecten – waarbij in onder meer Bremen, Eisenhüttenstadt, Duinkerke en Gent met waterstof en elektriciteit geproduceerd zou gaan worden – zijn vorig jaar uitgesteld. Klanten bleken nauwelijks bereid meer te betalen voor koolstofarm staal, waardoor investeringen moeilijk rendabel te maken zijn. Zonder een Europese verplichting om de CO₂-intensiteit van eindproducten te verlagen, blijft de vraag te beperkt.
Daarnaast hoopt ArcelorMittal dat het Carbon Border Adjustment Mechanism wordt aangescherpt. Europese producenten betalen momenteel ongeveer 5 procent CO₂-belasting op traditioneel geproduceerd staal, oplopend tot zo’n 20 procent in 2034. In theorie zouden dezelfde regels moeten gelden voor ingevoerd staal, maar landen als China omzeilen dit door een kleine hoeveelheid groen’ staal te mengen met conventioneel geproduceerd staal. Een klassieke vorm van greenwashing.
ArcelorMittal is al jaren de grootste staalproducent van Europa en behoort ook in Noord- en Zuid-Amerika tot de belangrijkste spelers. Daarnaast heeft de onderneming via de joint venture AM/NS India een groeiende aanwezigheid in Azië. Dankzij de eigen mijnbouwtak kan ArcelorMittal ongeveer 59 procent van de benodigde ijzererts zelf produceren. Een groot deel daarvan – 57 procent van de in totaal 42,4 miljoen ton die het bedrijf afgelopen jaar won – komt uit Canada.
ArcelorMittal cruciaal voor toekomst Europa
